"Martin" şarkı sözleri

Her gün aynı döngüden sıkıldın artık
Her şey bitti derken daha yolun en başına vardın
Kimseyi affetmedin, aferin; peki, gördün mü fayda?
Kötüler öldü ama dünya daha kötülerine kaldı

Yine akşamın bir köründe uyandı Martin
Hak ettiğini düşündüğü bir hayattaydı artık
Uyanıp espresso, sonra yine parti
Kimse içtiğini içse hayat yalatır asfaltı

Erkek oğlu erkeğin tekiydi Martin
Görüntüsü janti, tevazu abartı
İçince sosyaldir, bazen gülmekten kopartır ama
Gözden düşmekten korkardı

Arada notlar alır, kendine saklardı
Anlatmayı sevmezdi, herkesi anlardı ama
Etrafında ihtişam bile zayıf kalırdı
Kristal kadehler ve göz kamaştıran kadınlar

Gözlerinde geç kalmış bir kader kahvesi
Dinlediğine inanmayan derin bir sessizlik
Sanki gülüşlerini kurşuna dizmişti
Ölümden korkardı, yaşamdan da vazgeçmişti

Her gün aynı döngüden sıkıldın artık
Her şey bitti derken daha yolun en başına vardın
Kimseyi affetmedin, aferin; peki, gördün mü fayda?
Kötüler öldü ama dünya daha kötülerine kaldı

Sonunda gerçeklerle tanışmıştı Martin
Gösteri bitti, artık limiti yok kartın
Reyonda birkaç kere hayalini bıraktı, sonra
Tezgâhtaki portakalı avucunda tarttı

Elinde bir poşet ve ölümden bir yokuş
Üstünde ipek gömlek, manşetinde nakış
Gözlerinde gururunu inciten yok oluş
Bir hevesle taktığı maske parçalanmış

Her gün aynı döngüden sıkıldın artık
Her şey bitti derken daha yolun en başına vardın
Kimseyi affetmedin, aferin; peki, gördün mü fayda?
Kötüler öldü ama dünya daha kötülerine kaldı

Başta yenik düşüp intihara meyletti
Sonra aynada göz çukurlarını seyretti
Kazanmadı belki ama savaştan sağ çıktı
Bazen en büyük intikam vazgeçmektir