"Azkaban" tekst piosenki
Kacper HTA & Fonos Lyrics
(feat. Oliver Olson)
Zamknięty jak w klatce, choć twardy mam pancerz, rysuje się grymas
Tu zachodu jest warte, sam wejdę na skarpę, mój bagaż jak skrzydła
Kto by stracił tą szanse, są chmury jak Halfen, układam na wymiar
Słychać ostatnią salwę, bo życie nie Marvel, zachłanny tu kończy jak Midas
Muszę swoje emocje dziś okryć, żadne z nich nie typuje do rezerw
Zmuszę każdy kolejny dzień zwłoki, by na życie nie wpłynął już więcej
A co jeśli nie mówią nic oczy? Moje myśli, że jestem ich więźniem
Kto ma tu różne plaże jak Lukia, plecami odwróci się zawsze jak reverse
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Nie jestem jeden na milion, jestem jeden z milionów
Zamkowa cela przeważnie jest parę pięter od złotego tronu
Kminie jak Scofield i znów uciekam jak Ryszard Niemczyk
Klisza za mną jest potargana, a miała trzymać stalowe więzy
Azkaban, znam dobrze, dusza i ciała jak zbiór potrzeb
W celi śmierci naciągasz kuszę, obiecałeś że będzie dobrze
Pędzi ciągle, jak żyć mądrze, jak być kimś, gdy liczą sos
Nić wspomnień, da Ci jutro, lepsze dni, czysto i koc [?]
Jak wiele stracisz, jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Mój Azkaban, zamknięty świat, jestem tu sam często mam to wrażenie
Że tkwię tu od lat i kręcę swój bat jakby na własne życzenie
Gaszę pragnienie jak światło, tylko sumienie zostało mi chyba
Choć życie mnie parzy jak magmą, nie boli tak, bo z wiekiem skorupy przybywa
Zrywa się zew, na zmianę stres (w warkocze łez przeplata)
Smutek i śpiew, ostatni wdech (spadam na łeb by latać)
W przestworza gdzie zorza wskazuje mi drogę, nie robię bo muszę, a tworzę bo chce
Wciąż jestem na torze i życie w kolorze to jedyny lek
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Chciałem trochę hajsu, weź mnie znienawidź
Ja nie chciałem być sam, tu serce moje krwawi
Nie kupię grama czasu, szczęścia
Mojej mamy szczęścia, mojej damy z tamtym damy sobie sami
Pryzmat, cela bez blasku, ja jestem jak w potrzasku
Sam zamykam się w zamku, jak więzień Azkabanu
Słońce maluje dzień
Z rana jak dobry klin
Mam dosyć bycia clean
Niagara, płynę z tym
To groźny bywa styl
A, A, ej wyjdź
Kiedy zerwany film
Ja ciągle jestem w tym, na bank
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Tu zachodu jest warte, sam wejdę na skarpę, mój bagaż jak skrzydła
Kto by stracił tą szanse, są chmury jak Halfen, układam na wymiar
Słychać ostatnią salwę, bo życie nie Marvel, zachłanny tu kończy jak Midas
Muszę swoje emocje dziś okryć, żadne z nich nie typuje do rezerw
Zmuszę każdy kolejny dzień zwłoki, by na życie nie wpłynął już więcej
A co jeśli nie mówią nic oczy? Moje myśli, że jestem ich więźniem
Kto ma tu różne plaże jak Lukia, plecami odwróci się zawsze jak reverse
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Nie jestem jeden na milion, jestem jeden z milionów
Zamkowa cela przeważnie jest parę pięter od złotego tronu
Kminie jak Scofield i znów uciekam jak Ryszard Niemczyk
Klisza za mną jest potargana, a miała trzymać stalowe więzy
Azkaban, znam dobrze, dusza i ciała jak zbiór potrzeb
W celi śmierci naciągasz kuszę, obiecałeś że będzie dobrze
Pędzi ciągle, jak żyć mądrze, jak być kimś, gdy liczą sos
Nić wspomnień, da Ci jutro, lepsze dni, czysto i koc [?]
Jak wiele stracisz, jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Mój Azkaban, zamknięty świat, jestem tu sam często mam to wrażenie
Że tkwię tu od lat i kręcę swój bat jakby na własne życzenie
Gaszę pragnienie jak światło, tylko sumienie zostało mi chyba
Choć życie mnie parzy jak magmą, nie boli tak, bo z wiekiem skorupy przybywa
Zrywa się zew, na zmianę stres (w warkocze łez przeplata)
Smutek i śpiew, ostatni wdech (spadam na łeb by latać)
W przestworza gdzie zorza wskazuje mi drogę, nie robię bo muszę, a tworzę bo chce
Wciąż jestem na torze i życie w kolorze to jedyny lek
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
Chciałem trochę hajsu, weź mnie znienawidź
Ja nie chciałem być sam, tu serce moje krwawi
Nie kupię grama czasu, szczęścia
Mojej mamy szczęścia, mojej damy z tamtym damy sobie sami
Pryzmat, cela bez blasku, ja jestem jak w potrzasku
Sam zamykam się w zamku, jak więzień Azkabanu
Słońce maluje dzień
Z rana jak dobry klin
Mam dosyć bycia clean
Niagara, płynę z tym
To groźny bywa styl
A, A, ej wyjdź
Kiedy zerwany film
Ja ciągle jestem w tym, na bank
Jak wiele stracisz jeśli nie otworzysz duszy swej
Łatwo się sparzyć tu w każdym z nas budzi ten sam lęk
Tu jak Pankracy każdy walczy by się spełnił sen
Łatwo się sparzyć, ej, łatwo się sparzyć
