"Intro (Από Τους Υπονόμους) (Apo Tous Yponomous)" στίχοι
LEX (ΛΕΞ) & Solid Lyrics
Γεννήθηκα με τον ομφάλιο λώρο γύρω απ' τον λαιμό μου μπλεγμένο
Γι' αυτό χαίρομαι που ανασαίνω, δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο
Ζυγίζω μονάχα εξήντα κιλά μα όσο και να φάω δε χορταίνω
Γι' αυτό με λέν' πεινασμένο, ζω κάθε βράδυ λες κι αύριο πεθαίνω
Ρωτάνε πού πήγε η ευφυΐα μου όταν τους λέω να πάρουν τα τρία μου
Όταν δεν είχαμε μία, το μόνο που μ' έσωζε ήταν τ' αρχίδια μου
Τ' αδέρφια μου γίναν γονείς, κόρες και γιοι τους ξυπνάν' τα χαράματα
Ρωτάω αν αξίζει τον κόπο να ελπίζεις σε θαύματα μες στα χαλάσματα
Τ' αδέρφια μου γίνανε ράπερς και κάναν τ' αδέρφια τους όλα περήφανα
Κοιμάμαι τις νύχτες μου ήρεμα, θα το κρατούσαν αν έφευγα σύντομα
Ζητάμε ευχές απ' τον δράκο, το αύριο να μην έρθει δύσκολο
Με τον Σαντάμ και τον Φίλιππο, Son Goku, Vegeta και Piccolo
Αν σταματήσω να παίζω το σπορ
Θα κάτσω στον πάγκο να κάνω τον Klopp
Λοκάρω τον στόχο σαν να 'μαι ρομπότ
Δε βγαίνω απ' το στούντιο αν δε νιώσω ο G.O.A.T
Αν σταματήσω να παίζω το σπορ
Θα κάτσω στον πάγκο να κάνω τον Klopp
Λοκάρω τον στόχο σα να 'μαι ρομπότ
Δε βγαίνω απ' το στούντιο αν δε νιώσω ο G.O.A.T
Κάθε χρονιά η χρονιά μας, το 'παν οι μάγισσες κι οι χαρτορίχτρες
Γι' αυτό ραπάρουν οι αλήτες, γιατί η πόλη ουρλιάζει τις νύχτες
Αυτό είναι για όλα τ' αλάνια που ακούνε τρυπάνια και πίνουν ντουμάνια
Απ' τους υπονόμους μέχρι τα ουράνια
Κυνηγητά στην οθόνη μου, περιστέρια κοιτάν το σαλόνι μου
Πριν φύγουνε απ' το μπαλκόνι μου για να πετάξουνε πάνω απ' την πόλη μου
Γυρνάν, κελαηδάνε τους στίχους, δε λένε ποτέ μυστικά μου σε τρίτους
Εγκλωβισμένος σε τέσσερεις τοίχους, αν είχα φτερά θα πετούσα μαζί τους
Πάνω από τις γειτονιές, απ' τους ακάλυπτους κι απ' τις σκεπές
Απ' τα μπαρμπέρικα, τα προποτζίδικα, τους σινεμάδες και τις εκκλησιές
Έχει ματάδες αντί για βοσκούς, δεν έχει χωράφια, έχει εργατικές
Το πιο μεγάλο χωριό στην Ελλάδα μ' ενάμιση εκατομμύριο ζωές
Ζούμε στη Νύφη, ίδιο παρόν και αβέβαιο μέλλον
Ευχαριστούμε το ραπ, το κάνει να φαίνεται τόσο ενδιαφέρον
Μαύρες σακούλες, μπουφάν με κουκούλες, zombies κάτ' απ' την ομπρέλα
Τα δικά μας παιδιά το γνωρίζουν καλά, όταν βρέχει γαμιέται εδώ πέρα
Κάθε χρονιά η χρονιά μας, το 'παν οι μάγισσες κι οι χαρτορίχτρες
Γι' αυτό ραπάρουν οι αλήτες, γιατί η πόλη ουρλιάζει τις νύχτες
Αυτό είναι για όλα τ' αλάνια που ακούνε τρυπάνια και πίνουν ντουμάνια
Απ' τους υπονόμους μέχρι τα ουράνια
Γεννήθηκα με τον ομφάλιο λώρο γύρω απ' τον λαιμό μου μπλεγμένο
Γι' αυτό χαίρομαι που ανασαίνω, δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο
Ζυγίζω μονάχα εξήντα κιλά μα όσο και να φάω δε χορταίνω
Γι' αυτό με λέν' πεινασμένο, ζω κάθε βράδυ λες κι αύριο πεθαίνω
Τ.Γ.Κ
20-22
Γι' αυτό χαίρομαι που ανασαίνω, δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο
Ζυγίζω μονάχα εξήντα κιλά μα όσο και να φάω δε χορταίνω
Γι' αυτό με λέν' πεινασμένο, ζω κάθε βράδυ λες κι αύριο πεθαίνω
Ρωτάνε πού πήγε η ευφυΐα μου όταν τους λέω να πάρουν τα τρία μου
Όταν δεν είχαμε μία, το μόνο που μ' έσωζε ήταν τ' αρχίδια μου
Τ' αδέρφια μου γίναν γονείς, κόρες και γιοι τους ξυπνάν' τα χαράματα
Ρωτάω αν αξίζει τον κόπο να ελπίζεις σε θαύματα μες στα χαλάσματα
Τ' αδέρφια μου γίνανε ράπερς και κάναν τ' αδέρφια τους όλα περήφανα
Κοιμάμαι τις νύχτες μου ήρεμα, θα το κρατούσαν αν έφευγα σύντομα
Ζητάμε ευχές απ' τον δράκο, το αύριο να μην έρθει δύσκολο
Με τον Σαντάμ και τον Φίλιππο, Son Goku, Vegeta και Piccolo
Αν σταματήσω να παίζω το σπορ
Θα κάτσω στον πάγκο να κάνω τον Klopp
Λοκάρω τον στόχο σαν να 'μαι ρομπότ
Δε βγαίνω απ' το στούντιο αν δε νιώσω ο G.O.A.T
Αν σταματήσω να παίζω το σπορ
Θα κάτσω στον πάγκο να κάνω τον Klopp
Λοκάρω τον στόχο σα να 'μαι ρομπότ
Δε βγαίνω απ' το στούντιο αν δε νιώσω ο G.O.A.T
Κάθε χρονιά η χρονιά μας, το 'παν οι μάγισσες κι οι χαρτορίχτρες
Γι' αυτό ραπάρουν οι αλήτες, γιατί η πόλη ουρλιάζει τις νύχτες
Αυτό είναι για όλα τ' αλάνια που ακούνε τρυπάνια και πίνουν ντουμάνια
Απ' τους υπονόμους μέχρι τα ουράνια
Κυνηγητά στην οθόνη μου, περιστέρια κοιτάν το σαλόνι μου
Πριν φύγουνε απ' το μπαλκόνι μου για να πετάξουνε πάνω απ' την πόλη μου
Γυρνάν, κελαηδάνε τους στίχους, δε λένε ποτέ μυστικά μου σε τρίτους
Εγκλωβισμένος σε τέσσερεις τοίχους, αν είχα φτερά θα πετούσα μαζί τους
Πάνω από τις γειτονιές, απ' τους ακάλυπτους κι απ' τις σκεπές
Απ' τα μπαρμπέρικα, τα προποτζίδικα, τους σινεμάδες και τις εκκλησιές
Έχει ματάδες αντί για βοσκούς, δεν έχει χωράφια, έχει εργατικές
Το πιο μεγάλο χωριό στην Ελλάδα μ' ενάμιση εκατομμύριο ζωές
Ζούμε στη Νύφη, ίδιο παρόν και αβέβαιο μέλλον
Ευχαριστούμε το ραπ, το κάνει να φαίνεται τόσο ενδιαφέρον
Μαύρες σακούλες, μπουφάν με κουκούλες, zombies κάτ' απ' την ομπρέλα
Τα δικά μας παιδιά το γνωρίζουν καλά, όταν βρέχει γαμιέται εδώ πέρα
Κάθε χρονιά η χρονιά μας, το 'παν οι μάγισσες κι οι χαρτορίχτρες
Γι' αυτό ραπάρουν οι αλήτες, γιατί η πόλη ουρλιάζει τις νύχτες
Αυτό είναι για όλα τ' αλάνια που ακούνε τρυπάνια και πίνουν ντουμάνια
Απ' τους υπονόμους μέχρι τα ουράνια
Γεννήθηκα με τον ομφάλιο λώρο γύρω απ' τον λαιμό μου μπλεγμένο
Γι' αυτό χαίρομαι που ανασαίνω, δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο
Ζυγίζω μονάχα εξήντα κιλά μα όσο και να φάω δε χορταίνω
Γι' αυτό με λέν' πεινασμένο, ζω κάθε βράδυ λες κι αύριο πεθαίνω
Τ.Γ.Κ
20-22
