"Polis Ve Asi" şarkı sözleri

Kaldırım taşında oturan bir asi
Gözlerinde tüm tükenmişliğiyle
Ardında bıraktığı mazi
Ceketi yırtık, suratı buruşmuş
Biliyor ki kaçtığı dünya
Özgürlüğünü kamçılarcasına sefil ve narsist

Yalanları ardında bırakmanın
Ağırlığı var üstünde
Bir şehre küskünlük, bir sevgiliden
Kopmanın verdiği bir hüzün
Silinmesi imkansız hatıralar
Gitmek için verdiği karar

İnsanlığa kızgınlığı hırpalanmışlığından
Duygularını sorguluyor bazen
Son kullanma tarihi geçip
Deforme oldmuşluğundan
Her şeyden vazgeçmenin yüküyle
Bir hamalı andırırken
Tebessüm ediyor, acıya alışmışlığından

Ayağa kalkıyor, sevimli yunuslar
Onun yanında durdu
Kimliğini uzatıyor, onları petrol
Ve uranyumdan oluşan pis bir denizde
Mutasyona uğramış köpek balıklarına benzetirken
Suratına bir yumruk yiyor

Uzak değil insan olmak, yeter
Tuzak değil insan olmak, yeter

Nabzımı hissediyorum
Yediğim yumruk bir tosbağa kadar yavaş
Korkum kalbimin bir tavşan kadar hızlı olması
Anlımdan düşen terin
Nerde olduğumu hatırlatması kadar gerçek

Bir polisin siyah botuyla boynuma basması
Duyabildiğim tüm küfürler
Kanla beraber tenime yapışmış halde
Tüm cümleler kurumuş halde

E, o halde kabullenmek kalıyor
Yenildim mi, bezirganlara itaat eden
Suratların yere yansıyan gölgelerine?
Ben istedikleri her şeyi yapabildikleriyim
Ben onların hayvancıl hislerini
Tıka basa doyuran bir ziyafetim
Bazen normal olan hayatlarına bir adrenalin
Bazen de can sıkıntılarına
Birebir iyi gelen bi komedi

Tıpkı sakız çiğneyen bir çene gibiler
İstediklerini aldıktan sonra tükürüp atacaklar
Yüzlerinde sabırsızlık ve öfke varken
Ben kendime diyorum ki
Kabullenirsen, sen, sen olmayacaksın
Sen, sen olmayacaksın
Sen, sen olmayacaksın

Halkın kalbi büyük
Feleğin boynu bükük
Yine yokluğu salmış koynuna
Saklanıyor yüzün dönük

Namerdin kalbi çürük
Zulmün kârı büyük
Yine korkuyu almış avcuna
Kandırıyor eğip, büküp

Halkın kalbi büyük
Feleğin boynu bükük
Yine yokluğu salmış koynuna
Saklanıyor yüzün dönük

Namerdin kalbi çürük
Zulmün kârı büyük
Yine korkuyu almış avcuna
Kandırıyor eğip, büküp

Demirden bir döşek
Üstüne uzandığımda kış uykusuna
Hazırlanan bir ayı gibi hissediyorum
İstemiyorum hiçbir şeye değişmek
Hiç kimse yok, hiçbir ayrıntı yok
Tek başına kalan bir huzur var
Onun da tek yaptığı duygularla çelişmek

Anlam aramak yetersizliğiyle övünüyor
Geçmişim sabırsızca benimle
İlgilen diye dövünüyor
Hep yarını düşünen şu aklıma duygularımı
Bir sevgilinin dudaklarını, bir de dönüp dönüp
Hırlayan bir köpek gösteriyor

Korkudan mı titriyorum, soğuktan mı?
Bilmiyorum belki de bu acı
Belirsizlik ve yokluktandır
Bedenim kanıyla hiç bu kadar
Haşır neşir olmamışken soruyorum

Bu içinde bulunduğum çelişki
Aşağılanmaktan mı?
Cevaplar yetersiz, unutmamam gereken
En önemli şey, hiçbir kimliğin
Kazanılamayacağıydı bedelsiz
Bilirim düşünceler kefensiz
Bir hücredeyim lan
Lakin burda bile yaşayamıyorum nedensiz

Halkın kalbi büyük
Feleğin boynu bükük
Yine yokluğu salmış koynuna
Saklanıyor yüzün dönük

Namerdin kalbi çürük
Zulmün kârı büyük
Yine korkuyu almış avcuna
Kandırıyor eğip, büküp

Halkın kalbi büyük
Feleğin boynu bükük
Yine yokluğu salmış koynuna
Saklanıyor yüzün dönük

Namerdin kalbi çürük
Zulmün kârı büyük
Yine korkuyu almış avcuna
Kandırıyor eğip, büküp