"Mia Kiriaki Vrocheri (Μια Κυριακή Βροχερή)" στίχοι
Anser & Eversor Lyrics
Ξεκίνησα μία Κυριακή βροχερή, όπως αυτή απόψε
Όλοι μου 'λέγανε "Γιάννη σταμάτα το", όλοι μου 'λέγανε "Γιάννη κόψε"
Μεγάλωσα σε μια πόλη μικρή, που δεν είχε φανάρια
Γι' αυτό δεν ξέρω πού να σταματήσω, όταν κάτι το θέλω πολύ, θα ρισκάρω τα πάντα
Μεγάλωσα σε μια πόλη μικρή, όλοι μου 'λέγανε "πρόσεχε Γιάννη ο κόσμος το τι θα πει"
Κι ήταν ο λόγος που βγήκα να πω την αλήθεια μου
Έγραψα χίλια τραγούδια από τότε, με το ίδιο στυλό, σε μια κόλλα λευκή
Κι όλες τις γνώμες του κόσμου στ'αρχίδια μου
Πήρα μαζί μια βαλίτσα με ανάκατα πράγματα
Μια ψυχή με κατάγματα
Δύο δάκρυα απ' το σπίτι και δυο σπασμένα φτερά, από τα χρόνια μου τα παιδικά
Μια ζωγραφιά [?] ένα φίδι και μία κλεψύδρα [?]
Να δείχνουν το άπειρο
Ζώστηκα με εκρηκτικά, μπήκα μέσα στο μπουθ και ηχογράφησα το "Άδυτο"
Κι έτσι μεγάλωνα, κι έτσι μεγάλωνε και το όνομά μου
Κάθε χρονιά και γνωστότερος, κάθε χρονιά με λιγότερος φίλους κοντά μου
Καταλαβαίνω αυτούς που μισούν
Ίσως κάποτε και να τους νίκησα
Πώς θες να νιώσω όταν κάνουν το ίδιο παιδιά που βοήθησα
Κάθε μου ραπ ένα μπάσιμο
Σάββατο βράδυ, διακόσια στην κατοικημένη
Της διπλά πόρτας παιδί, πάνε χρόνια που δίπλα κανένας δεν μένει
Η επιτυχία είναι ευπρόσδεκτη, μα όταν χτυπήσει την πόρτα ποτέ της δεν έρχεται μόνη
Στο μαξιλάρι φυτεύει καρφιά
Μια αγκαλιά από φίδια [?]
Τα σκορπάς στο σαλόνι
Κι έχω φτάσει πολύ μακριά κι είναι αργά κι ήρθε η ώρα να κλείσω τον κύκλο
Κι έχω φτάσει πολύ πιο κοντά, σ' όλα εκείνα που πίστευα πως θα πετύχω
Αν το ζούσα από την αρχή, μάγκα στο ορκίζομαι θα έκανα το ίδιο
Θα 'τανε "Μόνο χίπ-χοπ", "Μόνο χίπ-χοπ", αν στη ζωή μου θα έβαζα τίτλο
Μια μουσική, μια διαδρομή, σαν προσευχή
Όταν δε θα 'χω φωνή, όταν το τέλος θα 'ρθει, ας με βρει στη σκηνή
Ας σταματήσει η καρδιά μου εκεί, οταν σβήσουν τα φώτα και όταν το beat θα κοπεί
Ας με σκοτώσει αυτό που αγαπώ πιο πολύ, ό,τι κι αν γίνει
Ό,τι κι αν συμβεί, είτε το φτάσω στον πάτο, είτε στην κορυφή
Είτε θα μείνει για πάντα το έργο μου, είτε στο πέρασμα τού χρόνου θα ξεχαστεί
Πάντα θα είμαι για όλους αυτό το παιδί, το παιδί από τη Χαμαρέτου
Μ' ένα προσόν γαμημένο, δεν τα παρατάει ποτέ του, σπάσ' το
Κι είμαι εδώ μία Κυριακή βροχερή, ακριβώς όπως ήτανε κι εκείνη
Σε μια πόλη μικρή, με μια ανάσα βαριά, με το ίδιο τσιγάρο στα χείλη
Κι όσοι απόψε απορούν πώς κατάφερα με δυο σπασμένα φτερά να πετάξω
Είναι οι ίδιοι που μ'έκαναν τότε με δυο βαριές τους κουβέντες να κλάψω
Κι από τότε τη χώρα, δεκάδες φορές πάνω-κάτω την έχω γυρίσει
Και δε βρέθηκε ακόμα ούτε ένα κόκκινο φανάρι να με σταματήσει
Κι η βαλίτσα εκεί, με τα ίδια τ' ανάκατα πράγματα
Ίδια ψυχή με τα ίδια κατάγματα, ακόμα δε βρέθηκε κανένας πόνος να τη γονατίσει
Γίναμε η ζωντανή απόδειξη για όλους εκεί έξω πως ίσως και κάποτε
Αν πιστέψεις σ' αυτό που αγαπάς και δουλέψεις, οι πιο όμορφες ημέρες θα 'ρθουνε
Μπορείς να φτάσεις εκεί που ποθείς, όπου θέλεις και 'κει που φαντάζεσαι
Σημασία καμία δεν έχει ποιος είσαι κι από πού κατάγεσαι
Μια μουσική, μια διαδρομή, σαν προσευχή
Όταν δε θα 'χω φωνή, όταν το τέλος θα 'ρθει, ας με βρει στη σκηνή
Ας σταματήσει η καρδιά μου εκεί, οταν σβήσουν τα φώτα και όταν το beat θα κοπεί
Ας με σκοτώσει αυτό που αγαπώ πιο πολύ, ό,τι κι αν γίνει
Ό,τι κι αν συμβεί, είτε το φτάσω στον πάτο, είτε στην κορυφή
Είτε θα μείνει για πάντα το έργο μου, είτε στο πέρασμα τού χρόνου θα ξεχαστεί
Πάντα θα είμαι για όλους αυτό το παιδί, το παιδί από τη Χαμαρέτου
Μ' ένα προσόν γαμημένο, δεν τα παρατάει ποτέ του, σπάσ' το
Όλοι μου 'λέγανε "Γιάννη σταμάτα το", όλοι μου 'λέγανε "Γιάννη κόψε"
Μεγάλωσα σε μια πόλη μικρή, που δεν είχε φανάρια
Γι' αυτό δεν ξέρω πού να σταματήσω, όταν κάτι το θέλω πολύ, θα ρισκάρω τα πάντα
Μεγάλωσα σε μια πόλη μικρή, όλοι μου 'λέγανε "πρόσεχε Γιάννη ο κόσμος το τι θα πει"
Κι ήταν ο λόγος που βγήκα να πω την αλήθεια μου
Έγραψα χίλια τραγούδια από τότε, με το ίδιο στυλό, σε μια κόλλα λευκή
Κι όλες τις γνώμες του κόσμου στ'αρχίδια μου
Πήρα μαζί μια βαλίτσα με ανάκατα πράγματα
Μια ψυχή με κατάγματα
Δύο δάκρυα απ' το σπίτι και δυο σπασμένα φτερά, από τα χρόνια μου τα παιδικά
Μια ζωγραφιά [?] ένα φίδι και μία κλεψύδρα [?]
Να δείχνουν το άπειρο
Ζώστηκα με εκρηκτικά, μπήκα μέσα στο μπουθ και ηχογράφησα το "Άδυτο"
Κι έτσι μεγάλωνα, κι έτσι μεγάλωνε και το όνομά μου
Κάθε χρονιά και γνωστότερος, κάθε χρονιά με λιγότερος φίλους κοντά μου
Καταλαβαίνω αυτούς που μισούν
Ίσως κάποτε και να τους νίκησα
Πώς θες να νιώσω όταν κάνουν το ίδιο παιδιά που βοήθησα
Κάθε μου ραπ ένα μπάσιμο
Σάββατο βράδυ, διακόσια στην κατοικημένη
Της διπλά πόρτας παιδί, πάνε χρόνια που δίπλα κανένας δεν μένει
Η επιτυχία είναι ευπρόσδεκτη, μα όταν χτυπήσει την πόρτα ποτέ της δεν έρχεται μόνη
Στο μαξιλάρι φυτεύει καρφιά
Μια αγκαλιά από φίδια [?]
Τα σκορπάς στο σαλόνι
Κι έχω φτάσει πολύ μακριά κι είναι αργά κι ήρθε η ώρα να κλείσω τον κύκλο
Κι έχω φτάσει πολύ πιο κοντά, σ' όλα εκείνα που πίστευα πως θα πετύχω
Αν το ζούσα από την αρχή, μάγκα στο ορκίζομαι θα έκανα το ίδιο
Θα 'τανε "Μόνο χίπ-χοπ", "Μόνο χίπ-χοπ", αν στη ζωή μου θα έβαζα τίτλο
Μια μουσική, μια διαδρομή, σαν προσευχή
Όταν δε θα 'χω φωνή, όταν το τέλος θα 'ρθει, ας με βρει στη σκηνή
Ας σταματήσει η καρδιά μου εκεί, οταν σβήσουν τα φώτα και όταν το beat θα κοπεί
Ας με σκοτώσει αυτό που αγαπώ πιο πολύ, ό,τι κι αν γίνει
Ό,τι κι αν συμβεί, είτε το φτάσω στον πάτο, είτε στην κορυφή
Είτε θα μείνει για πάντα το έργο μου, είτε στο πέρασμα τού χρόνου θα ξεχαστεί
Πάντα θα είμαι για όλους αυτό το παιδί, το παιδί από τη Χαμαρέτου
Μ' ένα προσόν γαμημένο, δεν τα παρατάει ποτέ του, σπάσ' το
Κι είμαι εδώ μία Κυριακή βροχερή, ακριβώς όπως ήτανε κι εκείνη
Σε μια πόλη μικρή, με μια ανάσα βαριά, με το ίδιο τσιγάρο στα χείλη
Κι όσοι απόψε απορούν πώς κατάφερα με δυο σπασμένα φτερά να πετάξω
Είναι οι ίδιοι που μ'έκαναν τότε με δυο βαριές τους κουβέντες να κλάψω
Κι από τότε τη χώρα, δεκάδες φορές πάνω-κάτω την έχω γυρίσει
Και δε βρέθηκε ακόμα ούτε ένα κόκκινο φανάρι να με σταματήσει
Κι η βαλίτσα εκεί, με τα ίδια τ' ανάκατα πράγματα
Ίδια ψυχή με τα ίδια κατάγματα, ακόμα δε βρέθηκε κανένας πόνος να τη γονατίσει
Γίναμε η ζωντανή απόδειξη για όλους εκεί έξω πως ίσως και κάποτε
Αν πιστέψεις σ' αυτό που αγαπάς και δουλέψεις, οι πιο όμορφες ημέρες θα 'ρθουνε
Μπορείς να φτάσεις εκεί που ποθείς, όπου θέλεις και 'κει που φαντάζεσαι
Σημασία καμία δεν έχει ποιος είσαι κι από πού κατάγεσαι
Μια μουσική, μια διαδρομή, σαν προσευχή
Όταν δε θα 'χω φωνή, όταν το τέλος θα 'ρθει, ας με βρει στη σκηνή
Ας σταματήσει η καρδιά μου εκεί, οταν σβήσουν τα φώτα και όταν το beat θα κοπεί
Ας με σκοτώσει αυτό που αγαπώ πιο πολύ, ό,τι κι αν γίνει
Ό,τι κι αν συμβεί, είτε το φτάσω στον πάτο, είτε στην κορυφή
Είτε θα μείνει για πάντα το έργο μου, είτε στο πέρασμα τού χρόνου θα ξεχαστεί
Πάντα θα είμαι για όλους αυτό το παιδί, το παιδί από τη Χαμαρέτου
Μ' ένα προσόν γαμημένο, δεν τα παρατάει ποτέ του, σπάσ' το
