"Pos Eniosa (Πως Ένιωσα)" στίχοι

[Anser:]
Δε θυμάμαι τα πρώτα μου ραπ μα θυμάμαι τη καύλα όταν τα έγραφα
Σε ένα σπίτι κλεισμένος μέσα στα σκοτάδια με κατεβασμένα παντζούρια
Δε θυμάμαι τι λέγανε αυτά τα τραγούδια θυμάμαι πως βρήκα για πρώτη φορά
Μια ελπίδα καινούρια μια νέα αφορμή να πιστέψω σε μένα ξανά
Δε θυμάμαι πως φτάσαμε καν ως εδώ σου το ορκίζομαι
Μα θυμάμαι τις νύχτες που με έβλεπες πως απελπίζομαι, να με κρατάς να μη χάσω τα βήματα
Δε θυμάμαι το live αν ήτανε σε θέατρο ή σε μαγαζί μα θυμάμαι τους φίλους μου εκεί
Τις φωνές, την αγάπη του κόσμου, τα χειροκροτήματα
Και δε ξέχασα ούτε για μια στιγμή κάθε πόρτα που βρήκα κλειστή
Δε θυμάμαι γιατί μα για μένα η απουσία σου πάντα ήταν αισθητή
Μεγαλώσαμε πια με πληγές απ'τα χρόνια μας τα παιδικά, δε ξεχνιούνται
Όσο βαθιά κι αν τις θάψουμε μέσα μας πάντοτε θα μας θυμούνται
Ούτε θυμάμαι πότε σε συνάντησα πρώτη φορά μα θυμάμαι πως έγινες ήλιος
Πως με τράβηξες απτά σκοτάδια και εκ τότε δεν είμαι ο ίδιος
Πάντα θυμάμαι όλα εκείνα που πήρα, κι ας έχω ξεχάσει όλα εκείνα που κάποτε σου έδωσα
Δε θυμάμαι πότε είπα το σ' αγαπώ μα δε ξεχνάω τη νύχτα που το ένιωσα
Ούτε τη μέρα, ούτε το χρόνο, ούτε το τόπο ούτε την ώρα
Τα συναισθήματα μόνο θυμάμαι τα κουβαλάω μέσα μου ως τώρα
Όλα τα άλλα έχουν φύγει απτή μνήμη, τα υπόλοιπα όλα τα ξέχασα
Δε θυμάμαι το τι είχε συμβεί μα δε μπορώ να ξεχάσω πως ένιωσα

Να θυμηθώ να σου το πω - ότι πιο σημαντικό
Γίνονται τόσα πολλά και πάλι ξεχνώ
Θέλω να μάθω πώς ένιωσες, θέλω να ξέρεις πώς ένιωσα εγώ
Δε κουβαλάμε κάτι άλλο πιο αληθινό

Να θυμηθώ να σου το πω - ότι πιο σημαντικό
Γίνονται τόσα πολλά και πάλι ξεχνώ
Θέλω να μάθω πώς ένιωσες, θέλω να ξέρεις πώς ένιωσα εγώ
Δε κουβαλάμε κάτι άλλο πιο αληθινό

[Novel 729:]
Δυσκολεύομαι να θυμηθώ μέσα στο παιδικό μου δωμάτιο ποιος έμενε
Αν θυμάμαι καλά δε μου λείψανε ποτέ τα παιχνίδια κάτι άλλο μου έλειπε
Δυνάμωνα τη μουσική για να μην ακούω τσακωμούς και φωνές
Μιλούσα στον σκύλο μου και αυτός με κοίταγε σα να μου λέει μη κλαίς
Μετέπειτα μπαίνοντας στην εφηβεία θυμάμαι καλά το πώς ένιωθα
Δε το είπα ποτέ σε κανέναν, σε ένα τετράδιο το έθαβα
Δε θυμάμαι πως λέγαν τον τύπο, θυμάμαι καλά ότι μου έδινε και έπινα
Δε θυμάμαι τη φάτσα του μπάτσου, θυμάμαι καλά τα χτυπήματα που έφαγα
Δε θυμάμαι τι έλεγα στη πρώτη ψυχοθεραπεία που έκανα
Μα θυμάμαι καλά τη ζεστή σου φωνή και πως δεν ήθελα να τελειώσει
Σε αυτό το δωμάτιο μεγάλωσα, σε αυτό το δωμάτιο πέθανα
Κι όταν πάτησα πάλι στα πόδια μου βγήκε ο πρώτος μου δίσκος η πτώση
Δούλευα στην κλινική, μετά στα καπάκια σχολή
Κι όταν νυχτωνε πήγαινα και κλειδωνομουν στο σπίτι, έφτιαχνα μουσική
Δε θυμάμαι σε αυτή να έχω στόχους, μα θυμάμαι να έχω τους λόγους
Κι έχω ξεχάσει πολλά από όσα έζησα όμως ποτέ τους ανθρώπους

[Anser:]
Να θυμηθώ να σου το πω - ότι πιο σημαντικό
Γίνονται τόσα πολλά και πάλι ξεχνώ
Θέλω να μάθω πώς ένιωσες, θέλω να ξέρεις πώς ένιωσα εγώ
Δε κουβαλάμε κάτι άλλο πιο αληθινό

Να θυμηθώ να σου το πω - ότι πιο σημαντικό
Γίνονται τόσα πολλά και πάλι ξεχνώ
Θέλω να μάθω πώς ένιωσες, θέλω να ξέρεις πώς ένιωσα εγώ
Δε κουβαλάμε κάτι άλλο πιο αληθινό