"O,Ti Kai Na Ginei (Ό,Τι Και Να Γίνει)" στίχοι
Ye
Να, να, να
Να, να, να
Να, να, να να
Να-να-να (Rigas)
Ye, ye, ye, ye
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
Συγγνώμη για χθες
Συγγνώμη για τις μέρες που ήταν τόσο βαρετές
Συγγνώμη που δεν έκανα το σπίτι, δεν έκατσα στην παρέα σου
Συγγνώμη που δε ρώτησα τα νέα σου
Συγγνώμη που δεν ξέρω αν το σώμα σου αντέχει
Συγγνώμη που οι γείτονες σε ρώτησαν «τι τρέχει;»
Συγγνώμη που δεν ήρθε μια νίκη την ασχήμια μου να πάρει
Και συγγνώμη που έχει τόσο εγωισμό αυτό το κουφάρι
Συγγνώμη, αδερφέ, που βλέπεις την ψυχή μου στείρα
Δύο χρόνια τώρα δεν πήγαμε για μιά μπύρα
Συγγνώμη που όταν βγήκαμε δεν ήμουν στα καλά μου
Και δεν είχα τίποτα να πω πέρα από τη δουλειά μου
Συγγνώμη που με βλέπεις πάντα στα όρια της τρέλας
Δε θυμάμαι τ' όνομα της νέας σου κοπέλας
Συγγνώμη που δεν κάνω κινήσεις για το καλό μου
Κι όλη μέρα γράφω στίχους ή μιλώ στο κινητό μου
Συγγνώμη που η πρώτη μου αντίδραση σε κάθε γαμημένο σχόλιο είναι να δικαιολογηθώ
Συγγνώμη που λέω δεν είμαι έτσι αλλά αρχίζω και πιστεύω ότι αυτό το «έτσι» μάλλον είμαι εγώ
Συγγνώμη που ανοίγω τα μηνύματα κάθε φορά που θέλω την αυτοπεποίθηση μου να γεμίσω
Και μου 'στειλες «Νικόλα, σκέφτομαι ν' αυτοκτονήσω», συγγνώμη που δε θ' απαντήσω
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
Συγγνώμη που δεν ήμουνα στην αλλαγή του έτους
Κι ούτε ξέρω αν θα έρθω σπίτι φέτος
Σου είπα στο τηλέφωνο «είμαι εντάξει»
Αλλά τ' ακούω στη φωνή σου, πιστεύεις πως το 'χω κάψει
Ξέρω πως κυλάει τόσο γρήγορα η ζωή
Δεν πήγα στα μνήματα ν' ανάψω ένα κερί
Και έγιναν τα χέρια μου μικρά, θέλω πολλά κεριά ακόμη
Γράφω ένα τραγούδι για να πω σ' όλους συγγνώμη
Άσ' τη μουσική, δε θέλω νότες, ούτε ιδέες
Ούτε κάποιος κάτι να 'ρθει να μου πει
Μου 'χει λείψει το κενό, η ησυχία να ακούσω το μυαλό μου
Να 'μαι μόνος μου στο σπίτι να κοιτάω τον εαυτό μου
Κόκκινα τα δάχτυλα μου στην πέμπτη δημοτικού
Και το 'χα δείξει στον μπαμπά μου ελπίζω να μη θυμάται
Ήθελα μόνο να δω αν μέσα μου υπάρχει αίμα
Ή αν είμαι μέχρι τέλους ένα τέρας που κοιμάται
Ακόμα ένας ψευτοακροβάτης στη σκηνή
Πιάνω με τα δυο το σκοινί, μα δεν κρατήθηκα
Σου 'πα «το 'χω» και μέχρι κι εγώ το πίστεψα
Και μιά το πέτυχα και μιά με απογοήτευσα
Δεν είχε φώτα στο χορό μα δε φοβήθηκα
Τα βλέφαρά μου ήταν βαριά κι αποκοιμήθηκα
Κι είναι όλα εντάξει, μάλλον κάτι θα θυμήθηκα
Απόψε που 'δα το κοινό και συγκινήθηκα (ναι)
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
Να, να, να
Να, να, να
Να, να, να να
Να-να-να (Rigas)
Ye, ye, ye, ye
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
Συγγνώμη για χθες
Συγγνώμη για τις μέρες που ήταν τόσο βαρετές
Συγγνώμη που δεν έκανα το σπίτι, δεν έκατσα στην παρέα σου
Συγγνώμη που δε ρώτησα τα νέα σου
Συγγνώμη που δεν ξέρω αν το σώμα σου αντέχει
Συγγνώμη που οι γείτονες σε ρώτησαν «τι τρέχει;»
Συγγνώμη που δεν ήρθε μια νίκη την ασχήμια μου να πάρει
Και συγγνώμη που έχει τόσο εγωισμό αυτό το κουφάρι
Συγγνώμη, αδερφέ, που βλέπεις την ψυχή μου στείρα
Δύο χρόνια τώρα δεν πήγαμε για μιά μπύρα
Συγγνώμη που όταν βγήκαμε δεν ήμουν στα καλά μου
Και δεν είχα τίποτα να πω πέρα από τη δουλειά μου
Συγγνώμη που με βλέπεις πάντα στα όρια της τρέλας
Δε θυμάμαι τ' όνομα της νέας σου κοπέλας
Συγγνώμη που δεν κάνω κινήσεις για το καλό μου
Κι όλη μέρα γράφω στίχους ή μιλώ στο κινητό μου
Συγγνώμη που η πρώτη μου αντίδραση σε κάθε γαμημένο σχόλιο είναι να δικαιολογηθώ
Συγγνώμη που λέω δεν είμαι έτσι αλλά αρχίζω και πιστεύω ότι αυτό το «έτσι» μάλλον είμαι εγώ
Συγγνώμη που ανοίγω τα μηνύματα κάθε φορά που θέλω την αυτοπεποίθηση μου να γεμίσω
Και μου 'στειλες «Νικόλα, σκέφτομαι ν' αυτοκτονήσω», συγγνώμη που δε θ' απαντήσω
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
Συγγνώμη που δεν ήμουνα στην αλλαγή του έτους
Κι ούτε ξέρω αν θα έρθω σπίτι φέτος
Σου είπα στο τηλέφωνο «είμαι εντάξει»
Αλλά τ' ακούω στη φωνή σου, πιστεύεις πως το 'χω κάψει
Ξέρω πως κυλάει τόσο γρήγορα η ζωή
Δεν πήγα στα μνήματα ν' ανάψω ένα κερί
Και έγιναν τα χέρια μου μικρά, θέλω πολλά κεριά ακόμη
Γράφω ένα τραγούδι για να πω σ' όλους συγγνώμη
Άσ' τη μουσική, δε θέλω νότες, ούτε ιδέες
Ούτε κάποιος κάτι να 'ρθει να μου πει
Μου 'χει λείψει το κενό, η ησυχία να ακούσω το μυαλό μου
Να 'μαι μόνος μου στο σπίτι να κοιτάω τον εαυτό μου
Κόκκινα τα δάχτυλα μου στην πέμπτη δημοτικού
Και το 'χα δείξει στον μπαμπά μου ελπίζω να μη θυμάται
Ήθελα μόνο να δω αν μέσα μου υπάρχει αίμα
Ή αν είμαι μέχρι τέλους ένα τέρας που κοιμάται
Ακόμα ένας ψευτοακροβάτης στη σκηνή
Πιάνω με τα δυο το σκοινί, μα δεν κρατήθηκα
Σου 'πα «το 'χω» και μέχρι κι εγώ το πίστεψα
Και μιά το πέτυχα και μιά με απογοήτευσα
Δεν είχε φώτα στο χορό μα δε φοβήθηκα
Τα βλέφαρά μου ήταν βαριά κι αποκοιμήθηκα
Κι είναι όλα εντάξει, μάλλον κάτι θα θυμήθηκα
Απόψε που 'δα το κοινό και συγκινήθηκα (ναι)
Βγαίνω από το σπίτι και η βαλίτσα μου είναι άδεια, έχει μόνο δυο ανάσες για ν' αντέξω
Πιάνω το μολύβι για να γράψω μια ιστορία αλλά πάντα οι γραμμές κυλάν απ' έξω
Πάνω απ' τα μπαλκόνια, είμαι σαν τα χελιδόνια, μόλις έρθει πίσω η ζέστη θα επιστρέψω
Ξέρω πως στο τέλος κάτι όμορφο θα φτιάξω αλλά πρώτα πρέπει να με καταστρέψω
Ό,τι και να γίνει, κοιμήσου στο πλευρό μου, εμπιστεύσου με, μωρό μου
Ό,τι και να γίνει, ο Ήλιος πέφτει πάλι για ν' ανέβει το φεγγάρι
Ό,τι και να γίνει, το πλοίο θα βουλιάζει μα η ορχήστρα συνεχίζει
Ό,τι και να γίνει, είσαι ό,τι έχει μείνει, ό,τι μου έχει μείνει
