"Jezu Jak Ja Płakałem Interlude" tekst piosenki
(feat. Tata)
[Tata Szczyla:]
Wiz a wiz tego naszego domu. Z jednej strony była, było podwórko, jakieś takie wiesz, na kartofle i na węgiel takie jakieś piwniczki i była pani właścicielka, która na okrągło coś prała, bo wiesz, ludzie przyjeżdżali, wyjeżdżali, ona musiała zmieniać pościel. A że byłoby, a ponieważ wiesz, ta woda musiała być bardzo gorąca w tej ona ręcznie prała, bo nie było pralek w tym czasie czegoś takiego, więc były takie balie, balie z ocynkowanej blachy. Do niej się wlewało prawie wrzącą wodę i taka tarka, tarka, która wyglądała jak dzisiejsza tarka, tylko że 20 razy większa i się tarło, prawda, wyżymało ręcznie. Ciężka praca. Ona się pociła przy tym, no bo siłą rzeczy rzeczy ta woda parowała, gorąco było, lato przecież i zdejmowała stanik i bez stanika wiesz, robiła ten opierunek. Latały jej te piersi, rozumiesz, po prostu po całym pokoju. Ja patrzyłem zdumionym wzrokiem na ten obrazek, ale bardziej mnie zainteresowało to, że u stóp jej leżał pies. Był to pies zbliżony rasą do samojeda. Wiesz jak samojedy wyglądają? Nie wiesz? A jak wyglądają szpice? Tyle o ile. To są białe psy w każdym razie. Yyy i ten puszek, który właśnie u stóp jej tam leżał jak w tej pralni był samojedem. I okazało się, że był w ciąży. Ona była w ciąży. No więc zacząłem stopniowe negocjacje z rodzicami, że jak ona się oszczeni, to będę mógł sobie jednego szczeniaczka zabrać do Opola. Rodzice powiedzieli, że bym zapomniał o takim czymś. Tato w szczególności był przeciwny. No więc spędzałem z tym psem, bo rodzice grali w bridga, pani prała z latającym się biustem. Ja byłem kompletnie, wiesz, bezrobotny, więc spędzałem z tym psem, mogę spokojnie powiedzieć, 24 godziny na dobę. Tak się zżył ze mną ten pies, słuchaj, że jak wyjeżdżaliśmy z Międzyzdroi do Opola, to słuchaj, on szedł z nami na dworzec i jak zobaczył, że wsiadam do pociągu, to on usiadł tak na tym peronie i się patrzył. Rozumiesz? Jezu, jak ja płakałem.
Wiz a wiz tego naszego domu. Z jednej strony była, było podwórko, jakieś takie wiesz, na kartofle i na węgiel takie jakieś piwniczki i była pani właścicielka, która na okrągło coś prała, bo wiesz, ludzie przyjeżdżali, wyjeżdżali, ona musiała zmieniać pościel. A że byłoby, a ponieważ wiesz, ta woda musiała być bardzo gorąca w tej ona ręcznie prała, bo nie było pralek w tym czasie czegoś takiego, więc były takie balie, balie z ocynkowanej blachy. Do niej się wlewało prawie wrzącą wodę i taka tarka, tarka, która wyglądała jak dzisiejsza tarka, tylko że 20 razy większa i się tarło, prawda, wyżymało ręcznie. Ciężka praca. Ona się pociła przy tym, no bo siłą rzeczy rzeczy ta woda parowała, gorąco było, lato przecież i zdejmowała stanik i bez stanika wiesz, robiła ten opierunek. Latały jej te piersi, rozumiesz, po prostu po całym pokoju. Ja patrzyłem zdumionym wzrokiem na ten obrazek, ale bardziej mnie zainteresowało to, że u stóp jej leżał pies. Był to pies zbliżony rasą do samojeda. Wiesz jak samojedy wyglądają? Nie wiesz? A jak wyglądają szpice? Tyle o ile. To są białe psy w każdym razie. Yyy i ten puszek, który właśnie u stóp jej tam leżał jak w tej pralni był samojedem. I okazało się, że był w ciąży. Ona była w ciąży. No więc zacząłem stopniowe negocjacje z rodzicami, że jak ona się oszczeni, to będę mógł sobie jednego szczeniaczka zabrać do Opola. Rodzice powiedzieli, że bym zapomniał o takim czymś. Tato w szczególności był przeciwny. No więc spędzałem z tym psem, bo rodzice grali w bridga, pani prała z latającym się biustem. Ja byłem kompletnie, wiesz, bezrobotny, więc spędzałem z tym psem, mogę spokojnie powiedzieć, 24 godziny na dobę. Tak się zżył ze mną ten pies, słuchaj, że jak wyjeżdżaliśmy z Międzyzdroi do Opola, to słuchaj, on szedł z nami na dworzec i jak zobaczył, że wsiadam do pociągu, to on usiadł tak na tym peronie i się patrzył. Rozumiesz? Jezu, jak ja płakałem.
