"Skorupa" tekst piosenki
To musiało we mnie pęknąć, bym odetchnął pełną piersią
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
Skorupa mnie obrosła, tak wiele chcę się z niej wydostać
Była jak zbroja, nim przybrała betonową postać
Szczelnie pokryty, by uchronić swoje wnętrze
Ta powłoka musi pęknąć, choć ja nigdy nie pęknę
Aura przygasa jak płomień pod sklepieniem
Jak artefakt muzealny liczę na odnalezienie
Już za duży na podziemie, za mały na główną scenę
I stoję w ciszy sam między splendorem a zapomnieniem
We mnie korzenie ciągle błagają o wodę
Spada deszcz na alabaster, próbuję go chłonąć każdym porem
Zamknąłem oczy, chociaż nie dociera słońce
Usta w grymasie, metaliczny posmak, a nie słodkie
Sam się zamknąłem, aż popadłem w lęki klaustrofobii
Ty jesteś mym kustoszem, odszukaj mnie póki możesz
Rzeźbiony boską ręką, znów na sobie czuję dłuto
Jestem gotowy pokazać co pod skorupą
To musiało we mnie pęknąć, bym odetchnął pełną piersią
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
Poszła rysa, po niej kolejne pęknięcie
Nikt tego nie zatrzyma jak w domino efekcie
Całe szczęście, że tak dobrze znam to uczucie rozpadu
Jak się znowu budzi serce więzione w klatce dla ptaków
Cienkie szczeliny wpuszczają świeże powietrze
I pragnę, by to co stęchło nie wróciło i odeszło z wiatrem
Z każdym ułamkiem czekam, aż do końca się wykruszy
To co przyległo do duszy, ciągnie w dół jak cementowe buty
Uwalniam nogi, by zaniosły mnie do Ciebie
Uwalniam dłonie, by w uścisku biły ciepłem
Uwalniam oczy, byś zobaczył światło i mą duszę
I uwalniam swoje usta, by mówiły Ci o lepszym jutrze
U stóp mam gruz i stoję nagi
To czego nie mogłem strawić, to pożarły makrofagi
Otwieram głowę i zapraszam Cię do wnętrza
Zasiani w jednym umyśle jak incepcja
To musiało we mnie pęknąć, bym odetchnął pełną piersią
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
Skorupa mnie obrosła, tak wiele chcę się z niej wydostać
Była jak zbroja, nim przybrała betonową postać
Szczelnie pokryty, by uchronić swoje wnętrze
Ta powłoka musi pęknąć, choć ja nigdy nie pęknę
Aura przygasa jak płomień pod sklepieniem
Jak artefakt muzealny liczę na odnalezienie
Już za duży na podziemie, za mały na główną scenę
I stoję w ciszy sam między splendorem a zapomnieniem
We mnie korzenie ciągle błagają o wodę
Spada deszcz na alabaster, próbuję go chłonąć każdym porem
Zamknąłem oczy, chociaż nie dociera słońce
Usta w grymasie, metaliczny posmak, a nie słodkie
Sam się zamknąłem, aż popadłem w lęki klaustrofobii
Ty jesteś mym kustoszem, odszukaj mnie póki możesz
Rzeźbiony boską ręką, znów na sobie czuję dłuto
Jestem gotowy pokazać co pod skorupą
To musiało we mnie pęknąć, bym odetchnął pełną piersią
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
Poszła rysa, po niej kolejne pęknięcie
Nikt tego nie zatrzyma jak w domino efekcie
Całe szczęście, że tak dobrze znam to uczucie rozpadu
Jak się znowu budzi serce więzione w klatce dla ptaków
Cienkie szczeliny wpuszczają świeże powietrze
I pragnę, by to co stęchło nie wróciło i odeszło z wiatrem
Z każdym ułamkiem czekam, aż do końca się wykruszy
To co przyległo do duszy, ciągnie w dół jak cementowe buty
Uwalniam nogi, by zaniosły mnie do Ciebie
Uwalniam dłonie, by w uścisku biły ciepłem
Uwalniam oczy, byś zobaczył światło i mą duszę
I uwalniam swoje usta, by mówiły Ci o lepszym jutrze
U stóp mam gruz i stoję nagi
To czego nie mogłem strawić, to pożarły makrofagi
Otwieram głowę i zapraszam Cię do wnętrza
Zasiani w jednym umyśle jak incepcja
To musiało we mnie pęknąć, bym odetchnął pełną piersią
Znowu zacząć się śmiać, wdzięczny za to co mam
To musiało ze mnie odpaść, bo zżerało mnie od środka
Pod spodem to ja, stary nowy ja
